« عبداللَّه بن‌جعفر » در ايامى كه پدر و مادرش در حبشه به‌سر مىبردند به‌دنيا آمد و در حقيقت او نخستين مولود مسلمان در سرزمين حبشه به شمار مىآيد . در سال هفتم پدرش به مدينه آمد و تا روز شهادت وى در جنگ موته ، همچنان در مدينه ماند . پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله خبر شهادت او را به مسلمانان داد ، سپس رسول خدا صلى الله عليه و آله به خانهء آنها آمد و سراغ عبداللَّه و بچه‌هاى ديگر جعفر ، عون و محمد را از اسماء گرفت و زمانى كه او فرزندان عبداللَّه بن جعفر را به نزد پيغمبر آورد ، رسول خدا دست نوازش به سر آنان كشيد . اسماء كه چنان ديد عرض كرد : اى رسول خدا ! چنان دست بر سر آنها مىكشى كه گويى پدرشان از دنيا رفته و يتيم شده‌اند . پيغمبر خدا از عقل و فراست آن زن تعجب كرد ، اشك از ديدگان مباركش سرازير شد و فرمود : آرى جعفر در جنگ شهيد شده است . اسماء گريست و پيغمبر او را دلدارى داد و فرمود : گريه مكن كه خداوند خبر داد ، به جعفر در بهشت دو بال داده مىشود كه با فرشتگان پرواز مىكند . آنگاه اسماء عرض كرد : اى رسول خدا ! اگر مردم را جمع كنم و از فضيلت جعفر به آنها خبر دهم هرگز فضيلت او فراموش نخواهد شد . * * * مرحوم طبرسى از « عبداللَّه بن‌جعفر » روايت كرده است كه گفت : به خوبى به ياد دارم هنگامى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله به‌نزد مادرم آمد و خبر شهادت پدرم را به او داد ، در آن حال اشك از ديدگان آن حضرت مىريخت و به سر من و برادرم